امروزروز تولدمه .ممنون از عزیزانی که منو مورد لطفشون قرار دادن

پاینده باشید

بغل بغل ترانه شد،سلام ناگهانی اتبرای من که رفته بود،زخاطرم نشانی ات منی که چشمِ باورم،تمام ساليان سالنشسته براميد تو،به شوقِ مهربانی ات چو آمدی به ديدنم،گل ازگل لبم شکفتمرا به باغ قصه برد،صدای آسمانی ات چه ناز و دلربا شدی،دوباره ای که آمدینبرده بادِ روزگار،ز چهره ات جوانی ات کويرِ تشنه ی دلم،گرفت جان تازه ایبه لطف بارشی از آن،نگاه جاودانی ات نه آسمان برای من،نه اين جهان برای توستبيا که اين جهان نشد،جهان آرمانی ات تمام آرزوی من،صدای خنده ی تو بودبه خنده ای که عاقبت،کُشد غم نهانی اتعلی_دلقندی

تاج از فرق فلک برداشتن جاودان آن تاج بر سرداشتن در بهشت آرزو ره یافتن هر نفس شهدی به ساغر داشتن روز در انواع نعمت ها و ناز شب بتی چون ماه در بر داشتن صبح از بام جهان چون آفتاب روی گیتی را منور داشتن شامگه چون ماه رویا آفرین ناز بر افلاک اختر داشتن چون صبا در مزرع سبز فلک بال در بال کبوتر داشتن حشمت و جاه سلیمانی یافتن شوکت و فر سکندر داشتن تا ابد در اوج قدرت زیستن ملک هستی را مسخر داشتن برتو ارزانی که ما را خوش تر است لذت یک لحظه "مادر" داشتن ! *******شعر مادر*******

تقدیم به همه ی پدران مهربان: نام زیبای پدر با سیم و زر باید نوشت خوب و عالی با عیاری معتبر باید نوشت... کوله بار مشکلات زندگی بر دوش اوست ناخدای زندگی در بحر و بر باید نوشت چرخه کار و تلاش و صنعت و سازندگیست دستهایش پینه دارد ، کارگر باید نوشت... با شرف ، با غیرت و کوهی پر از مردانگیست گاهه سختی ها ، خدایی یک سپر باید نوشت... صورتش را سرخ می دارد ز سیلی زمان در حقیقت ، نام او اهل هنر باید نوشت... خانه را باشد ستون و مثل سروی استوار کوه صبر و معرفت خواهی ، "پدر" باید نوشت... برکت نان و نمک از همت والای اوست این چنین گویم که نامش ، "تاج سر" باید نوشت...

می توان در سایه آموختن
گنج عشق جاودان اندوختن

اول از استاد ، یاد آموختیم
پس، سویدای سواد آموختیم

از پدر گر قالب تن یافتیم
از معـلم جان روشن یافتیم

ای معلم چون کنم توصیف تو
چون خدا مشکل توان تعریف تو

ای تو کشتی نجات روح ما
ای به طوفان جهالت نوح ما

یک پدر بخشنده آب و گل است
یک پدر روشنگر جان و دل است

لیک اگر پرسی کدامین برترین
آنکه دین آموزد و علم یقین

استاد_محمد_حسین_شهریار

با اینکه خلق بر سر دل مینهند پاشرمندگی نمیکشد این فرش نخنما بهلولوار فارغ از اندوه روزگارخندیدهایم! ما به جهان یا جهان به ما کاری به کار عقل ندارم به قول عشقکشتیشکسته را چه نیازی به ناخدا گیرم که شرط عقل به جز احتیاط نیستای خواجه! احتیاط کجا؟ عاشقی کجا؟ فرق میان طعنه و تعریف خلق نیستچون رود بگذر از همه سنگریزهها فاضل_نظری

تولد واژه ای است در پی معنا شدن مفهومی است در تب و تاب رسیدن تولد گاه بهانه ای ست برای دلتنگ خود شدن شانه ای ست برای جستجوی خویش تولد گاهی بهانه ای ست برای یک جمع دوستانه برای چند لحظه با هم خندیدن برای خرید یک شاخه گل برای جاری شدن یک قطره اشک و کشیدن آهی از سر دلتنگی تولد علامتی است پر معنا در سر رسید زندگی ما گاه بهانه ای ست برای نوشتن یک متن یا سرودن یک شعر تولد گاه بهانه ای ست برای فریاد بودن رهایی از پیله تنهایی و اندکی به دنبال خود گشتن تولد مفهومی ست ناپیوسته در زندگی امروز ما و تولد بهانه ای ست برای نوشتن یک متن با دستان من برای تشکر از خوبانی که

چه زیبا

افطار میشود ...........

روزه طولانی تنهایی سکوت یک مادر

با گریه های کودکانه ات

ومن ........

ربنا

را درچهره معصومانه ات میبنم

و با اشک شوق

افطار میکنم

شعر از استاد .تقدیم به جوانمرد کوچک

روزه

بی تو

روزه نیست .

اعتصاب است

اعتصاب هوا ................................

استاد

گاهی دلت تنگ می شود ...
تنگِ
تنگِ
تنگ
آنقدر تنگ که دیگر اسمش دل نیست!
شاید، نقطه ای جا مانده
از خاطراتی دود شده باشد
در اعماق وجودت، که روزی نامش دل بود